ÜÇ GÜNLÜK ÖMÜR 7.BÖLÜM

Göz kapaklarımı zorlukla kaldırmaya çalışsam da her seferinde ancak kapı aralığı kadar açabiliyordum,etrafımdakiler ise zor seçiyordum.Bana en yakın gelen ses ve belirsiz


Görüntüler,içerisindeki Alev di.
‘’bir iki dakika önce yaptığım iğne kendine gelmesine yardımcı olacaktır’’diye bir ses ardından etrafımdakileri tanımamaktaki belirsizlik kaybolmaya başladı.
Burası bir hastane odasıydı ve ben hasta kişiydim.Yatakta doğrulmak için hareket etmeye kalkışsam da,bedenim uyuşmuş haldeydi.
‘’sakin ol hayatım,hastanedeyiz sana acil bir müdahalede bulunuldu.’’
‘’Birileri hemen bana olanı biteni anlatsın ‘’ diyemedim..Kelimelerim ağzımdan çıkmıyor,duyuramıyordum.Herkez odadaydı.Beni tanıyorlardı

Yoksa burada olamazlardı ama bense hepsine mesafeliydim Sadece Alev vardı tanıdığım.Sonra gözüm o ihtiyarı aradı.,onuda görmeliydi gözlerim Ama yoktu.
‘’lütfen mümkünse fazla konuşturmayalım,hatta hiç konuşmasa daha iyi olur’’ konuşan doktordu.Neden bir iki kelimeyi ağzımda çıkaramıyordum.
‘’lütfen hayatım hiçbir şey söyleme ,iyileşeceksin yaklaşık 3 gündür uykudasın ‘’

Alev bana bunları söylüyordu ama ben nedenleri soramıyordum,dudaklarım kitlenmiş gibiydi.En iyi yapabildiğim nefes almaktı.